Çoğumuzun iş yerinde çalışma arkadaşlarımız ile etkileşim içindeyiz. Başlarda farklı isimler farklı simalar olarak görünseler de zaman içerisinde yüzlerine aşina olur ve kişiliklerini de tanır hale geliriz.Belkide her an insanları inceleyip analiz etmeye çalışmıyoruz fakat şöyle bir durup düşünce iş yeri arkadaşlarımızın tek tek profillerini kafamızda oluşturabiliriz.Bunların içerisinde değişik karakterler görmek mümkün. 
Malumunuz olduğu üzere komşu devletimizden Suriye ülkesi (neler olduğunu pek bilmediğimiz nedenlerden dolayı) sivil halk için domokrasi kaybolmuş, özgürlüğün belirli grupların tekeline girdiği ve barutun kanunlarının geçerli olduğu bir ülke halini almış.
Kimin geleceğe dair fikirleri yoktur ki. Kimi maddi kimi manevi nedenlerle sürekli bir arayışa giriyoruz. Kişilerin beklentileri sınırsız da olabiliyor tek bir neden de olabiliyor.Bir amaç için gidilecek yolun istikametini kim bilebilir? Hangi adımların hangi sonuçlar doğuracağını, hangi kararların doğru veya yanlış olduğunu şimdiden kestirebilseydik herhalde dünya üzerinde mutsuz kimse kalmazdı.
İş kanunu ve işçi haklarını hepimiz az çok biliyoruz. Bu kapsamda esas olan işçi özveri ile verilen işi eksiksiz ifa etmek zorunda ve bunun karşılığında da işveren işçinin tüm haklarını vermekle yükümlüdür.Buraya kadar kitabi bilgi olarak her 
Önce evlat olarak geliyoruz şu hayata, anne be baba şemsiyesi altında. Bebeklikten süregelen bir yaşamın baş figüranları onlar.Babalar günü münasebetiyle elbetteki aile reisi ve evin direği Babalardan ( iskele babalarından değil, adam gibi adamlardan) bahsedeceğim. 
Bu sözcüğü ilk eğitim seminerinde duymuştum. İlk başta zoruma gittiyse de bir müddet düşündükten sonra çalışan için ne kadar doğru bir cümle olduğunu anladım. Elbette ki bir meta değiliz alınıp satılma veya kiraya verilme gibi bir şey söz konusu dahi olamaz. Ancak real düşünürsek her çalışan mavi yaka- beyaz yaka, en alt kademeden en üst kademeye kadar her insan kendi varlığını, bilgisini, eğitimini, tecrübesini, kişiliğini ve gücünü işverene kiralıyor.
Sanayi devrimi ile başlayan ve kapitalizm ile güçlenen iş ve buna bagli olarak işçi ihtiyaci. Yani senin emek sermayen var benim para sermeyam var. Sen bana emeğini ver bende hayatını idame edecek paranı vereyim (yetecek kadar) savaşlardan cikan ülkelerde is gücü okadar az ve bilgi-tecrube okadar aranan kriterlerdi ki fabrikalarda çalışan kişiler ne is yaparlarsa yapsinlar gunluk hayatlarında ozamanin her yönüyle iyi bir statüsüne sahipti.
Ne salliyorsun sen ya! Demeyin.Anlatıyoruz ışte:)
Artik nüfusun yogunlugu, taleplerin artışı yeni pazalarin bulunmasi gibi etmenler insan emegine ihtiyacı fazlalastirdigi gibi her calisan artik sıralanmıştı çocuk, kadın, yasli farketmeksizin herkes işçi olmuş ve nihayet insanlara is imkanı kalmamaya başladı ,tabaklar yine boş kalmıştı.
Dünyada ve Türkiyede ekonomiden söz eden haber bültenlerine dikkat edin ilk göreceğiniz şey konteynır gemileri, konteynırlar ve limanların görüntüleridir. İnsanlar ( Sektör dışındaki insanlar) ekranlara bakınca "aaa ne güzel, rengarenk kutular" dediğine eminim.Elbetteki Ülkelerin pazarlarının dışarıya bağlantı yollarının başında limanlar gelmekte ve limanlarımızdaki yoğunluğun olması özellikle ihracatcılar için yüzlerin gülmesi demektir.Peki gerçekte yüzler gülüyor mu? Sektörün içinde olan biri olarak ancak şu kadarını söyleyeyim kazanan Türk yatırımcı % 10 nu geçmez. Nereden varıyorum bu kanıya? 
